Liefde as krag

Hiérin is God se liefde vir ons geopenbaar: sy enigste Seun het Hy na die wêreld toe gestuur sodat ons deur Hom die lewe kan hê (1 Johannes 4:9).

Die vierde Sondag in Advent is die Sondag van liefde.

Een van die bekende Adventliedere in die Liedboek van die kerk sing dan juis: “God is liefde, juig ons harte …”

Liefde is in sekere sin ʼn sentimentele woord. Dit het sy krag verloor omdat ons dit te veel gebruik en dalk te min leef. Lees Verder>>

Loof

Prys die HERE! Want dis goed om ons God te prys. Dis ’n vreugde en ’n genot om Hom te prys (Psalm 147:1)

Adventstyd is vreugdetyd.

In Latyn kry ons die woord Gaudete (Engels: rejoice). Jy sal dit herken in klassieke komponiste se werke: die oproep tot vreugde.

Daar is verskeie redes vir hierdie oproep tot blydskap en vreugde. Die Here se koms is naby; Hy kom onder ons woon; Hy skenk ons elke dag sy gawes; Hy is besorg oor ons. Lees Verder>>

Vreugde

Ons het toe gelag en van vreugde gesing. Die ander nasies het gesê: “Die HERE het groot dinge vir hierdie mense gedoen” (Psalm 126:2).

Die derde Sondag in Advent is die Sondag van vreugde.

Ons lees Psalm 126. Een kommentaar op hierdie psalm sê in Hebreeus, anders as in Grieks, is dit moeilik om altyd die tyd van die werkwoorde te bepaal: Gebeur dit nou, het dit gebeur, of gaan dit gebeur? Lees Verder>>

Vrede as konfronteer

“Gelukkig is die vredemakers, want God sal vir hulle sê: ‘Julle is mý kinders’” (Matteus 5:9).

Die tweede Sondag van Advent is die Sondag van vrede.

Sagaria se loflied in Lukas 1:67-79 beskryf God se ingrype in die geboorte van Johannes. Johannes, die profeet wat Jesus se pad gelyk moes maak, dié Jesus wat gebore is om “lig te bring aan dié wat in die duisternis en die skaduwee van die dood lewe, om ons voetstappe te rig op die pad van vrede”. Lees Verder>>

Troos

Hy versorg sy kudde soos ʼn herder. Die lammers maak Hy bymekaar in sy arms, en dra hulle naby sy hart. Skaapooie met lammers versorg Hy (Jesaja 40:11).

Advent is ʼn tyd van hoop en troos. Jesaja 40:1-11 herinner ons daaraan met ʼn jubellied vol metafore. Die 1983-vertaling begin met: “Die uitkoms is hier, die uitkoms is hier!” Die NRSV vertaal dit beter: “Comfort, o comfort my people, says your God. Speak tenderly to Jerusalem.” “Troos, troos my volk,” sê die 1933-vertaling. God wil deur sy profeet ʼn nuwe tyd aankondig.

Jesaja 40 is dan ook die begin van die sogenaamde Tweede Jesaja, dié gedeelte van die boek wat in die ballingskapstyd afspeel en aan die volk ʼn nuwe toekoms en redding belowe. In vers 3 word die volk opgeroep om in die woestyn vir die Here ʼn grootpad reg te maak. Die magtige God kom sy volk haal. Lees Verder>>

Die hemel skeur

As u maar die hemel wou oopskeur en wou afkom sodat die berge voor U skud (Jesaja 64:1).

Advent is ʼn tyd van hoop.

Jesaja 64 begin met die verlange: “As u maar die hemel wou oopskeur en wou afkom sodat die berge voor U skud” (v 1). Hierdie woorde word uitgeroep te midde van ballingskap en vyandskap. God word geroep sodat die nasies Hom kan sien en bewe. Tog vra die volk nie ʼn eenmalige gebeurtenis nie; hulle vra uit ervaring; dit is tog hoe hulle God ken: “Toe U wonders gedoen het, wonders wat ons nie verwag het nie, toe U destyds afgekom het, het die berge voor u geskud” (v 3). Lees Verder>>

Hoop is mooi

Goedertierenheid en trou ontmoet mekaar, geregtigheid en vrede kus mekaar. Trou spruit uit die aarde, en geregtigheid kyk uit die hemel neer (Psalm 85:11-12).

Die eerste Sondag van Advent is die Sondag van hoop.

Die psalmlesing vir hierdie Sondag bevat die mooiste personifikasie: “Goedertierenheid en trou ontmoet mekaar, geregtigheid en vrede kus mekaar. Trou spruit uit die aarde, en geregtigheid kyk uit die hemel neer” (Psalm 85:11-12). Lees Verder>>

Niks verniel nie

Op my heilige berg sal niemand kwaad aanrig of iets verniel nie, want die aarde sal so vol wees van die kennis van die Here soos die see vol water is (Jesaja 7:9).

Adventstaal is hooptaal, vreugdetaal, vredetaal en liefdestaal.

Ons hoor elke jaar hierdie verhaal en verlang elke jaar na die geboorte, maar ons verlange bly nuut. Iets in die koms van Jesus raak ons harte elke keer aan. Lees Verder>>

Geboorte

Maar toe die tyd vervul is, het God sy Seun uitgestuur, gebore uit ʼn vrou … sodat ons as sy kinders aangeneem kon word (Galasiërs 4:4).

Adventtaal is vol geboorte-taal en swangerskap-taal. Dit is ook reg so, want ons verlang na die geboorte van ʼn Kind.

Geboorte is die oorgang na ʼn nuwe tyd, maar nie sonder pyn nie. Geboorte is letterlik én figuurlik.

Paulus skryf in Galasiërs 4:4: “Maar toe die tyd vervul is, het God sy Seun uitgestuur, gebore uit ʼn vrou, gebore onder die wet, sodat Hy diegene onder die wet kon loskoop, en sodat ons as sy kinders aangeneem kon word.” Lees Verder>>

My wese wag

My hele wese sien uit na my Heer, meer as wat wagte uitsien na die môre, ja, as wagte na die môre (Psalm 130:6).

Ons hou nie regtig van wag nie. Wag maak dat ons beplanning skeefloop, dat ons voel ons mors tyd.

En hier is nou vier weke in die kerkjaar wat wagtyd is – Advent. Advent herinner ons dat wag ʼn Bybelse tema is. Dat wag goed is. Dat wag nie tydmors is nie. Lees Verder>>

1 2 3 89