Wie is dood?

Ons is immers die tempel van die lewende God (2 Kor 6:16).

Daar word vertel dat Martin Luther, die groot Hervormer, van tyd tot tyd in sy lewe aan sware neerslagtigheid gely het. Hy kon hom verknies oor dit, dat en nog wat. Sy vrou, Kate von Bora, het hom só aanskou en op ʼn dag haar rouklere aangetrek. Toe Luther haar sien, het hy gemeen sy het ʼn doodstyding ontvang terwyl hy nie daar was nie. Ontsteld vra hy vir Kate: “Waarom is jy só aangetrek? Wie is dan dood?” Haar ironiese antwoord was: “Hoe sal jy dan nie weet nie? Jou God is mos dood!” Ná ʼn oomblik het Luther begryp wat sy bedoel: Hy tree op asof God dood is. Lees Verder>>

God vir ons

God is vír ons, wie kan dan teen ons wees? (Rom 8:31).

God is anders as ons. Sy “eienskappe” is anders. Die hemel is sy woonplek. En tog kan geen woonplek Hom bevat nie. Hy is die Skepper van hemel en aarde, van die mense en die diere. Maar ook van die kleinste besonderhede: van die fynste kleurnuanse in ʼn blomblaartjie tot die geringste goggatjies in die grond. Hy is by sy skepsels en tog ook teenwoordig anderkant die eindpunt, anderkant die ander kant van die heelal. Hy is groter as ons denke, hoog bo ons gedagtes. Tussen ons en Hom is ʼn oneindige kwalitatiewe onderskeid. God is in ʼn ander “klas” as ons.

Maar dan is die woord klas al weer te menslik. God val in geen klas nie. Hy is onvergelyklik. Hy is eenvoudig net … gróót! Lees Verder>>

Simfonie van die skepping

Ek wil die Here loof en nie een van sy weldade vergeet nie (Ps 103:2).

Alles in die skepping is daar om God te prys. Diep onder in oseane, waar geen mens se oog nog gesien het nie, is die pragtige, veelkleurige visse daar tot sy eer. Die pers getinte bergpieke verkondig sy lof. Branders, bome, blomme getuig van sy grootheid! Iemand het eenmaal die skepping vergelyk met ʼn magtige orrel waarvan elke pyp sy eie klank laat weerklink, van die dreungeluid van die groot baspype tot die fyn klanke van pypies so groot soos stopnaalde. As elkeen sy eie klank voortbring, klink dit eentonig, maar as almal saam speel, is dit ʼn simfonie van klank! Ek en jy het ook ʼn plekkie in dié simfonie. Continue reading

Vakuum waar God moes wees

Daar is niks in die hemel of op die aarde wat vir my meer beteken as U nie (Ps 73:25).

“God het ons vir Homself gemaak, en ons hart bly onrustig tot dit rus vind in U.” Só lui die beroemde woorde waarmee die ou kerkvader Augustinus die diepste hartsbehoefte van alle mense beskryf het: om in God rus te vind. In ons onderbewussyn, hoe verdronge ook al, is daar dié wete: Sonder God kan ek nie. Al het die sonde dit feitlik heeltemal uitgewis, is daar in elke mens ʼn vae aanvoeling vir God, ʼn onvervulde verlange, ʼn soeke … Lees Verder>>

Sonneblomme of sondeblomme?

Maar vir julle wat eerbied het vir my Naam, sal die son van redding skyn met genesing in sy strale (Mal 4:2).

Met die woorde “Ek glo in God …” kom ons by die hart van ons geloof. Oor die wonderwoord God kan geen mens ooit uitgepraat raak nie. Jy kan Hom maar net prys! En aanbid.

Daar is ʼn natuurbeeld wat ons verhouding met God mooi illustreer: die kleurvolle toneel van ʼn veld vol sonneblomme, almal met hulle gesigte gedraai na die son – die bron van hulle bestaan. Selfs hulle naam ontleen hulle aan die son! Maar as die son sak of agter die wolke verdwyn, buig die blomme na onder. Skielik lyk hulle verskrompel en verlep. Lees Verder>>

ʼn Ja-nee-geloof

“U is die Christus, die Seun van die lewende God” (Matt 16:16).

ʼn Beroemde sweefstokarties wou op ʼn dun koord oor ʼn hoë waterval stap. Honderde meters onder hom was daar ʼn bruisende watermassa, en sy enigste hulpmiddel was ʼn balanseerstok. Duisende mense het saamgedrom naby die punt van waar hy sou begin loop. ʼn Vinnige meningspeiling is onder die omstanders gedoen. Die vraag was: Glo jy dat die arties veilig aan die ander kant sal kom? Omdat dié kunstenaar wêreldbekend was vir sy verstommende toertjies, was 90% van die antwoorde ja. Toe word ʼn tweede opname gedoen. Die vraag was dié keer: Sal jy op die arties se rug klim dat hy jou oordra? Sonder een uitsondering was die antwoord nee! Lees Verder>>

Dodelike geloof

“Ek weet dat my Losser leef” (Job 19:25).

ʼn Siek man het in die middel van die nag wakker geword en in die donker begin rondtas na die botteltjie pille wat hom as’t ware aan die lewe gehou het. Maar ongelukkig het hy die verkeerde botteltjie raakgevat. Omdat hy te swak was om die lig aan te skakel, het hy maar in goeie trou, “in die geloof” dat hy die regte medisyne sal drink, gehandel … en die verkeerde pille gesluk. Die volgende oggend is hy dood aangetref.

Geloof kan dus soms verkeerd, selfs dodelik, wees. Dit kan op die verkeerde dinge gerig wees. Soos die siek man wie se “geloof” op die verkeerde pille gerig was, en in plaas van sy redding eerder sy ondergang bewerkstellig het. Lees Verder>>

Getrooste twyfel

Wie hoop nog op wat hy reeds sien? (Rom 8:24).

Baie mense is onder die wanindruk dat geloof soos ʼn pil werk. As ek dié pil sluk – so meen baie – sal alle swaarkry uit my lewe verdwyn. Soos ʼn pynpil wat ʼn hoofpyn laat verdwyn.

Daar is selfs ʼn hele teologie rondom hierdie geloof opgebou, die sogenaamde voorspoedteologie. Dit leer dat, indien ʼn mens goed en reg glo, jy net seën en voorspoed vorentoe kan verwag. Glo net goed genoeg, sê hierdie soort teologie, dan word jou siek liggaam in ʼn kits gesond en jou nadelige bankbalans styg oombliklik uit die rooi. As jou geloof net reg is, ontvang jy die beste van die bestes: die mooiste huis, die nuutste motor, die gelukkigste gesin, die beste lewensomstandighede. Lees Verder>>

Skatryk bedelaars

“Ek glo … Help my in my ongeloof” (Mark 9:24).

ʼn Paar dae voor sy dood het Martin Luther op ʼn papiertjie geskryf: “Ons is bedelaars. Dit is waar 16 Februarie, anno 1546.” Daarmee het hy eintlik verwys na ons voortdurende afhanklikheid van die Woord van God, en die onuitputlike rykdom van hierdie Woord. Maar in werklikheid is dat die totale leefstyl van die gelowige dié van ʼn bedelaar is. Daar is nie so iets soos geloofshelde nie. Net geloofsbedelaars. Geloof is slegs die leë hand waardeur ek ontvang wat God my voortdurend moet gee. As bedelaar in die geloof kan ek maar net sê: “Ek glo … help my in my geloof” (Mark 9:24).

Geloof as sodanig het geen krag nie. ʼn Mens kan nooit in jou eie geloof glo nie. Geloof is gerig op God; dit is afhanklik van God, en dit gaan op in God. Lees Verder>>

Kamoefleer-Christene

“Julle is die lig vir die wêreld” (Matt 5:14).

Baie Christene is verkleurmannetjies of verkleurvroutjies. Hulle kamoefleer so maklik. Maar dit is nie ʼn kuns wat óns uitgedink het nie. Verkleurmannetjies doen dit al eeue lank. Hulle smelt in by hulle omgewing, by die groen, die grys en die geel van die lower en die aardsheid van die grond. Jy sien hom en tog ook nie! Kul jou hier en kul jou daar! Lees Verder>>

1 2 3 4 115