Troos wat kan opbeur

Wanneer ontstellende gedagtes meer word in my binneste, dan beur u vertroosting my op (Psalm 94:19).

In Psalm 94, waar die psalmdigter moedeloos kla oor die onreg en geweld van goddelose mense, kom daar uiteindelik tog ʼn betekenisvolle deurbraak, ʼn bevrydende en troosvolle wete of oortuiging.

Aangrypend mooi verwoord die psalmdigter dit in vers 19: “Wanneer ontstellende gedagtes meer word in my binneste, dan beur u vertroosting my op.”

Van waar dié bevrydende wending, hierdie onverwagse en opbeurende troos? Lees Verder>>

Hoe lank nog, Here?

Hoe lank sal goddelose mense, o Here, hoe lank sal goddelose mense jubel? (Psalm 94:3).

Die digter van Psalm 94 worstel met ʼn probleem wat ons vandag goed ken.

Dit is die pynlike ervaring dat, terwyl gelowiges reg probeer leef, daar ʼn hele gemeenskap van goddeloses is wat ander veronreg en selfs om die lewe bring (94:4-6). En dit sonder dat iemand ʼn vinger verroer om hulle te keer.

Trouens, so verwaand en selfversekerd het die goddeloses van Psalm 94 in die pleeg van hulle wandade geword dat hulle – so kla die psalmdigter – onbeskaamd daaroor begin spog het, asof dit ʼn grootse prestasie is (94:3-4).

En dit terwyl hulle in dieselfde asem met groot vertoon aangekondig het dat daar tog nie ʼn God is wat hulle kan sien en die kwaad kan vergeld nie (94:7). Lees Verder>>

Geroep in ʼn tyd van krisis

Toe het die woord van die Here tot hom gekom en vir hom gesê: “Wat maak jy hier, Elia?” (1 Konings 19:9).

Wanneer Elia in 1 Konings 19 op moedverloor se vlakte beland, versterk en bemoedig God hom op meer as een manier.

Allereers word hy gevoed deur die hand van ʼn engel. En dan, toe Elia hom ná ʼn lang reis van veertig dae uiteindelik in ʼn grot op die berg Horab bevind, kom God self na hom toe met ʼn belangrike vraag.

Dié vraag lui: “Wat maak jy hier, Elia?” Ja, waarheen presies is jy op pad, terwyl jou volk wag op nuwe lig en leiding, op ʼn woord van hoop en bevryding?
Lees Verder>>

Word wakker en eet!

Toe hy hom weer kom kry, skud ʼn engel hom wakker en sê: “Word wakker! Eet!” (1 Konings 19:5).

Toe Elia in 1 Konings 19 op moedverloor se vlakte beland, voel dit – ten minste vir hom – asof die einde van sy lewe aangebreek het.

Asof sy gees finaal geblus en sy toekoms afgesluit is.

Waarmee hy nie rekening gehou het nie, was dat die God van sy voorgeslagte steeds naby, ja, rondom hom was. En dat hierdie God hom steeds nodig gehad het vir sy planne met sy volk.

Daarom hierdie nuwe wending in die verhaal, wanneer God opnuut na Elia uitreik. En wanneer God opdaag, is dit nie allereers met die een of ander sedeles of gewigtige opdrag nie. Nee, God begin by dit wat basies is – by dit wat Elia in daardie stadium die nodigste gehad het.
Lees Verder>>

Selfbehepte smart

Hy antwoord toe: “Ek het my met hart en siel gewy aan u saak, Here, almagtige God. Die Israeliete het die verbond met U verbreek. Hulle het u altare afgebreek en u profete doodgemaak. Net ek alleen het oorgebly, en hulle soek my om my ook om die lewe te bring” (1 Konings 19:10).

Een van die groot redes waarom ons moeg word op die pad van die lewe en dan op moedverloor se vlakte beland, is dat die lewe so onvoorspelbaar is.

Dinge gebeur waarop ons glad nie voorbereid is nie en wat ons lewe oornag ontwrig en van balans gooi. Sodat angs en vertwyfeling ons dae en nagte begin oorheers.

Dít bring mee dat God se beloftes in ons lewe vervaag. Ja, dat die goeie herinneringe aan God se sorg in die verlede verdring en deur allerlei spookbeelde vervang word. Ons horison, wat vroeër so rooskleurig en vol hoop was, is skielik donker en uitsigloos. Lees Verder>>

Op moedverloor se vlakte

Elia het bang geword en vir sy lewe gevlug … Daar [in die woestyn] het hy onder ʼn besembos gaan sit en gewens hy gaan dood (1 Konings 19:3-4).

Een van die belangrikste gebede wat ons as gelowiges kan bid, is vir blywende vertroue en bestendigheid op ons lewenspad.

Om dit anders stel: dat ons, soos ʼn goeie atleet, die nodige krag en uithouvermoë sal hê om die spreekwoordelike wedloop wat voor ons lê met volharding en moed vol te hou (Hebreërs 12:1-2).

Want ongelukkig gebeur dit dat ons soms langs die pad moeg en moedeloos word, in so ʼn mate dat ons dit oorweeg om tou op te gooi. Presies soos Elia wat, volgens 1 Konings 19, in ʼn stadium onder ʼn besembos gaan sit en gewens het hy gaan dood.
Lees Verder>>

Kip se les

Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe (Spreuke 4:23).

In Michael Ondaatje se boek The English patient, wat onlangs as die beste boek van die vorige eeu vereer is, ontmoet die leser ʼn klompie onvergeetlike karakters.

Een van hierdie karakters dra die ongewone naam Kip. Kip is ʼn slim en hoogs talentvolle Sikh wat tydens die Tweede Wêreldoorlog daarin gespesialiseer het om bomme onskadelik te stel.

Tydens ʼn gesprek met sy vriendin Hana, deel hy met haar een van die belangrikste lesse wat hy tydens sy gevaarlike werk moes leer. Dít het hy geleer toe hulle span nuwe maniere moes vind om die bomme te ontlont, grootliks omdat die vyand die meganismes van die ploftoestelle gedurig verander het. Vroeër het hulle die sekeringsdrade van die ploftoestel ontbloot, uitgehaal en afgeknip, maar dit het nie meer gewerk nie. Lees Verder>>

Oorsig van die dag

Nou sal ek onbesorg gaan lê en dadelik aan die slaap raak, want, Here, U alleen laat my veilig woon (Psalm 4:9).

Vir dié wat te moeg is om saans te bid, of wat sukkel om te slaap, is daar ʼn ou dissipline uit die Christelike tradisies wat kan help.

Dit staan bekend as “Oorsig van die dag” of, in Engels, “Review of the day”.

Waaroor dit gaan, is om kort voor jou slaaptyd, of wanneer jy reeds in die bed is, die gebeure van die dag voor jou te laat afspeel. Gewoonlik begin jy deur na te dink oor al die goeie dinge wat die dag met jou gebeur het, deur selfs die gevoelens wat dit by jou opgewek het weer te beleef.

En dan vir God daarvoor dankie te sê.

Daarna herroep jy ook wat sleg en onaangenaam was. En laat jy dit met vertroue in God se hande. Lees Verder>>

Die hoëvlak-gesprek

Laat jou woorde daarom min wees. Baie doenigheid bring drome, baie praat lei tot onverstandige woorde (Prediker 5:2).
Met baie praat bly die sonde nie uit nie; wie sy woorde tel, is verstandig (Spreuke 10:19)
So sê die Here die Almagtige: “Luister goed …” (Jeremia 9:17).

Die afleiding is waarskynlik oordrewe: Ons het twee ore en net een mond of tong. En daarom behoort ons in hierdie lewe meer te luister as praat.

Tog skuil daar in hierdie ietwat lukrake afleiding ʼn groot waarheid. Want vir egte ontmoeting en groeiende medemenslikheid is luister ʼn belangrike voorwaarde.

Deur te luister hoor en ontdek ons wie die ander is. Ons ontdek die ryk maar ook wisselende gang en spektrum van hulle lewe – waar hulle vandaan kom, wat hulle lotgevalle langs die pad was en waarheen hulle nou op weg is. Lees Verder>>

Voedsel vir jou

Maar Jesus sê vir hulle: “Ek is die brood wat lewe gee. Wie na My toe kom, sal nooit weer honger kry nie, en wie in My glo, sal nooit weer dors kry nie” (Johannes 6:35).

Jesus se uitspraak in Johannes 6 dat Hy die brood is wat lewe gee, het destyds die skare se ore laat tuit.

Want daarmee wou Jesus sê dit is nie genoeg om Hom net as ʼn goeie voorbeeld of gesaghebbende leermeester of selfs ʼn nuttige kontak te volg nie.

Nee, vir ʼn gelukkige en vervulde lewe is Hy self nodig. Dit was nodig dat die skare hulle aan Hom persoonlik sou verbind, soos voedsel sou inneem. Hulle moes leer om vanuit ʼn intieme gemeenskap met Hom te gaan leef. So intiem dat hulle mettertyd soos Paulus sou kon getuig: “Ek leef nie meer nie, maar Christus leef in my.”
Lees Verder>>

1 2 3 11