Die verborge goud van Denemarke

Bly weg van die kwaad af en doen wat goed is, soek vrede en jaag dit na (Psalm 34:15).

Aan die begin van Augustus het ek die voorreg gehad om saam met vyftien ander Suid-Afrikaners ʼn pelgrimstog in Denemarke te onderneem.

Hoewel klein, is Denemarke in vele opsigte ʼn unieke samelewing.

Behalwe dat hierdie Skandinawiese land tegnologies en ekonomies hoogs ontwikkeld en welvarend is, staan dit ook bekend as die land met die minste misdaad ter wêreld. Vir albei dié kenmerke is daar ʼn bepaalde rede: sosiale vertroue. Lees Verder>>

Woorde wat vreugde ontlaai

Die woorde van die regverdige bring lewe en geluk (Spreuke 10:11).

Nie lank gelede nie kom ek af op hierdie veelseggende uitspraak:

“There is hardly anything that can make one happier than to feel that one counts for something with other people.”

Dit het my laat terugdink aan een van die ontroerendste oomblikke in my lewe. Dit was tydens ʼn besoek aan ʼn jare lange vriend van my in sy Deense tuisdorp, Silkeborg. Lees Verder>>

Die belangrikste ding op aarde

“Ek is bedroef oor jou, my broer Jonatan. Jy was baie na aan my hart. Jou liefde was vir my wonderliker as die liefde van enige vrou” (2 Samuel 2:26).

In een van sy vele briewe uit die tronk skryf die teoloog Dietrich Bonhoeffer in ʼn stadium aangrypend oor die waarde van intermenslike verhoudings.

Die brief, gerig aan sy boesemvriend Eberhard Bethge, bevat onder meer die volgende woorde:

“In the long run human relationhips are the most important thing in life: the modern ‘efficient’ man can do nothing to change this.” Lees Verder>>

Om vorentoe te leef en agtertoe te onthou

Terwyl ons dan so ʼn groot skare geloofsgetuies rondom ons het, laat ons elke las van ons afgooi, ook die sonde wat ons so maklik verstrik, en laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop, die oog gevestig op Jesus, die Begin en Voleinder van die geloof (Hebreërs 12:1-2).

Søren Kierkegaard, ʼn Deense filosoof, het geskryf dat ons as gelowiges geroep is om vorentoe te leef, maar agtertoe te onthou.

Daarmee het hy die kenmerkende beweging of ritme van die Christelike lewe op ʼn kort en kragtige manier verwoord. Lees Verder>>

Ons bly ontvangers

Ek het geplant, Apollos het natgegooi, maar dit is God wat laat groei het (1 Korintiërs 3:6).

Dit bly tog wonderlik en ʼn verligting dat die vrugbare lewe waartoe die evangelie ons oproep nie iets is wat ons uit ons eie krag hoef te skep nie.

Ek wonder of jy opgelet het dat die gelykenis van die saaier dit impliseer.

Die saad van die Woord beland in goeie grond en begin spontaan groei en uitspruit. Totdat daar oorvloedige vrug verskyn, ja, ʼn oes van ongewone proporsies. Lees Verder>>

Ons is bestem tot vrugbaarheid

Dit gaan goed met die mens … wat in die woord van die Here sy vreugde vind, dit dag en nag oordink. Hy is soos ʼn boom wat by waterstrome geplant is, wat op die regte tyd vrugte dra (Psalm 1:1-3).

Daar is ʼn gebed wat ek dikwels bid.

Dit kom uit Psalm 119:37 en lui: “Weerhou my van ʼn nuttelose lewe, laat my leef op die weg wat U aanwys.”

In die nuutste vertaling van dié psalm word hierdie soort lewe gekoppel aan ons neiging om ons met waardelose dinge besig te hou, om letterlik, soos die vertaling lui, na nuttelose dinge te bly staar, om ons blik en aandag gedurig daardeur in beslag te laat neem. Lees Verder>>

Omhels ook die gebroke lewe

Die boodskap van die kruis van Christus is wel onsin vir dié wat verlore gaan, maar vir ons wat gered word, is dit die krag van God (1 Korintiërs 1:18).

Daar is min dinge wat ʼn mens so erg kan pla as die verwyt oor vermorste tyd, kanse en geleenthede. Of die skuldgevoelens wat ontstaan weens onvervulde beloftes, dwase keuses en slegte beplanning.

In ʼn aangrypende meditasie oor die gelykenis van die saaier, wys Anthony de Mello ons daarop hoe groot dele van die saad amper sinloos uitgestrooi en vermors is. En dat die lewe ook só lyk. Lees Verder>>

In tye van kommer en voorspoed

“Die man by wie daar tussen die onkruid gesaai is, is hy wat die woord hoor, maar die bekommernis van die lewe en die verleidelikheid van rykdom verstik die woord, en dit bly sonder vrug” (Matteus 13:22).

Ons almal weet hoe sorge en bekommernisse ons lewenshorison so kan vul en oorheers dat alles skielik uitsigloos en donker lyk.

In sulke tye vergeet ons maklik dat die Bybel vol soortgelyke verhale is – stories van mense, ja, goeie gelowiges, wat soms so deur die golwe van die lewe oorweldig is of, ander kere, so deur die glans van rykdom en mag betower is dat hulle hulle geloof prysgegee het. Lees Verder>>

Sal ons Hom dan nog ken?

“ʼn Ander deel daarvan het op die klipbanke geval, waar daar nie baie grond was nie … toe die son warm word, is dit verskroei, en omdat dit nie wortel geskiet het nie, het dit verdroog” (Matteus 13:5-6).

Volgens die gelykenis van die saaier is daar ʼn tweede hindernis wat kan verhoed dat Jesus se woorde by ons ingang vind en in ons lewe vrug kan dra. Dit is wanneer die opoffering om ʼn Christen te wees vir mense te groot en selfs lewensbedreigend word. Lees Verder>>

Kwaadwillige verset

“Met die saai het ʼn deel van die saad op die pad geval, en die voëls het gekom en dit opgepik” (Matteus 13:3).

Die gelykenis van die saaier laat dit duidelik blyk dat Jesus sy hele bediening daarop gerig het om sy woorde aanklank en ingang by sy dissipels te laat vind.

Soos saad wat op goeie grond val, moes sy woorde vrug dra. Meer konkreet gestel: Jesus se woorde moes hulle lewe elke dag tot nuwe hoop, blydskap en diensbaarheid bevry en beweeg.

Uit hierdie gelykenis blyk dit egter dat allerlei hindernisse hierdie proses kan dwarsboom. Die eerste is dat mense Jesus se woorde gewoon kan ignoreer. Of hulle kwaadwillig en opsetlik daarteen kan verset. Dit selfs kan afskryf as onbelangrik en van geen waarde nie. Lees Verder>>

1 2 3 9