Onheerlike heerlikheid

Sy het … Hom in doeke toegedraai en in ’n krip neergelê (Luk 2:7).

Jesus is nie gebore in ’n paleis of in ’n pragtige omgewing nie. Sy geboorteplek was ’n nederige staI. Sy wiegie was ’n krip. Sy geboorte is nie aangekondig deur groot fanfare en meesleurende sensasie nie. Die rooi tapyt is nie vir Hom uitgerol nie.

Jesus se heerlikheid het heeltemal anders gelyk as wat ons van ’n Koningseun sou verwag. Menslik gesproke was dit ’n onheerlike heerlikheid, dié van God wat in ’n nederige mensegedaante aan ons verskyn het. Lees Verder>>

Gewone geboorte

Terwyl hulle daar was, het die tyd gekom dat haar kind gebore moes word (Luk 2:6).

In teenstelling met die blink versierings en trompette waarmee Kersfees in ons tyd gekommersialiseer word, is die Bybelse verhaal van wat daardie nag gebeur het sober en eenvoudig. “Sy [Maria] het haar Eerstelingseun in die wêreld gebring en Hom in doeke toegedraai en in ’n krip neergelê, omdat daar vir hulle geen plek in die herberg was nie” (Luk 2:7).

Dit klink so gewoon, so realisties. Maar so was dit inderdaad. Daar was geen stralekrans om die koppie van die Kindjie nie, geen ligglans in die stal nie. Dit was ’n doodgewone babatjie wat daar gelê het, met krom beentjies en pienk naeltjies aan sy vingers en tone (Van Ruler). Lees verder>>

God se geskiedenis

In daardie tyd het keiser Augustus ’n bevel uitgevaardig dat ’n volkstelling in die hele ryk gehou moet word (Luk 2:1).

Met die eerste oogopslag lyk die verhaal van Christus se geboorte soos blote geskiedenis. Die geskiedskrywer Lukas doen baie moeite om ons juis op die historiese aard van die gebeure te wys. Hy plaas die verhaal as’t ware binne die hakies van die geskiedenis. Die een ná die ander vloei die name, plekke en tye uit sy pen voort: Augustus, Sirenius, Sirië, Nasaret in Galilea, Judea, Betlehem, stad van Dawid … (Luk 2:1-20). Soos ’n ketting van noodwendighede lees dit, asof daar geen opening na Bo is nie. Asof daar niks bonatuurliks, niks buitengewoons, niks hemels aan die geboorte was nie. Oënskynlik swaai keiser Augustus die septer, het hy die laaste sê. Lees Verder>>

’n Geskenkie vir die kind

Daarna het hulle hulle reissakke oopgemaak en vir Hom geskenke uitgehaal: goud, wierook en mirre (Matt 2:11).

Dit was nie net die sterrekykers wat ervaar het dat daar maar een manier is om op die Kersverhaal te antwoord nie. Ook Josef reageer met geloof en aanbidding. En Maria. Ná hulle en tot vandag toe is dit die reaksie van mense wat enigsins begryp wat die betekenis van die geboorte van die Christuskind is. Want ’n mens kan nie neutraal teenoor die Kind bly nie. Frank O’Connor, die bekende Amerikaanse kortverhaalskrywer, vertel van ’n soortgelyke ervaring uit sy jeug:  Lees Verder>>

Uit eie, vrye wil

“Ek weet waar Ek vandaan gekom het en waarheen Ek teruggaan” (Joh 8:14).

Geen mens word uit eie vrye wil op aarde gebore nie. Hoogstens kan ons sê die geboorte van ’n baba is meestal die gevolg van ’n wilsbesluit van die baba se ouers.

Maar baie kinders kom natuurlik onverwags en onwelkom in die wêreld. Feit is, ek en jy het nie besluit om gebore te word nie. In ’n pessimistiese oomblik sou ons selfs kon sê: As ons enige sê in die saak kon hê, sou ons beslis ons geboorte geweier het. Want kyk hoe lyk die wêreld! Kyk watter ellendes het in hierdie lewe op ons gewag! Maar ons het geen beheer daaroor gehad nie. Ons ouers uiteindelik ook nie. Alles lê in God se hand. Lees Verder>>

God én mens in ’n krip

Hulle het gekniel en aan Hom hulde bewys (Matt 2:11).

Wanneer ons sê ons glo dat Jesus “ontvang is van die Heilige Gees”, beklemtoon dit weer die Godheid van Jesus Christus. Dit bly ’n misterie bo alle misteries. Ons sal dit nooit kan verklaar of ten volle verstaan nie. Dit is bokant enige woorde. Dit dwing ons tot aanbidding. Want wie is dit wat gebore is uit die maagd Maria?

Die-Seun-van-God-in-die-menslike-natuur, het die teoloog Van Ruler gesê. Lees Verder>>

Wie het jou?

“Niemand kan vir twee base tegelyk werk nie. Julle kan nie God en Mammon dien nie” (Matt 6:24).

In die 1953-vertaling lui Matteus 6:24 só: “Niemand kan twee here dien nie.” Dit vorm ’n mooi teenstelling met Jesus wat die Here is en die enigste Heer van ons lewe wil wees. Dit werk eenvoudig nie om ’n deel van jou toewyding aan Hom en die res aan ander here te wil gee nie. Die uiteinde van so ’n halfhartige en verdeelde toewyding is gewoonlik ’n algehele boedeloorgawe aan die vreemde en gevaarlike here. Want hulle is nooit met minder as alles tevrede nie. En ons is gewoonlik maar te gewillig. Continue reading

Goddelike Sensor

Aan Hom het God alles onderwerp, Hom bo alles verhef (Ef 1:22).

“As jy voel jou hele lewe is omgekeer,” lui ’n brokkie van Langenhoven se nugter wysheid, “maak net eers seker dit is nie maar net jou maag nie.”

Ook gelowiges voel party dae of die wêreld op sy kop staan. Van die klein dingetjies (wat ’n groot frustrasie kan word): die wekker wat nie afgaan nie, die bus of taxi wat nie opdaag nie, die huilende kinders, die pap wiel … tot die vernietigende oorloë, die ekologiese rampe, die kerngasse in die lug. Lees Verder>>

In die oog van die storm

Hy het ons uit die mag van die duisternis weggeruk en ons onder die heerskappy gestel van sy Seun wat Hy liefhet (Kol 1:13).

’n Sikloon is een van die mees verwoestende natuurverskynsels. Die ontsaglike geweld van dié stormwind is vreesaanjaend. Alles word meegesleur in die geweld daarvan, word ontwortel, ontspyker, aan stukke geruk. Tog sê wetenskaplikes dat as ons presies in die middel van die sikloon sou kon gaan staan – hulle noem dit die oog van die storm – dit vir ons sou voel of daar nie eens ’n blaartjie roer nie! In hierdie ruimte is daar kalmte en vrede.

So is dit ook in ons verhouding met Jesus, ons Here. Die oomblik dat ons die wêreld en die bose magte sonder Hom wil aanpak, wanneer ons buite die ruimte van sy heerskappy inbeweeg, word ons verpletter deur die storm. Uit eie krag is ons soos ’n strooihalmpie in die stormwind. Lees Verder>>

Seepbelle

“Jy mag naas My geen ander gode hê nie” (Eks 20:3).

“Jou God is die een wat jy as die bron van alles beskou en wat in aIle tye van verdriet en moeilikheid jou enigste toevlug sal wees … Enigiets waarop jou hart staatmaak en waarop dit geheel en al vertrou, dít is in werklikheid jou God.” Met hierdie bekende woorde het Martin Luther bedoel dat enigiets of enigiemand – buiten Christus – waaraan ons ons harte verbind en waarin ons ons vertroue plaas, ’n afgod kan word.

Niemand kan tegelyk twee gode, twee here, dien nie. Daarom waarsku die eerste gebod reeds: “Jy mag naas My geen ander gode hê nie” (Eks 20:3). As die Here van ons lewe wil Christus volle eiendomsreg op ons lewe hê. Maar daar is so baie ander dinge wat ons bewonder en waaraan ons soveel waarde heg dat dit so te sê afgode in ons lewe word. Lees Verder>>

1 2 3 4 5 121