Net ‘n glimlag sal doen

Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Die liefde doen die naaste geen kwaad aan nie (Romeine 13:9-10).

Hoe belangrik en onmisbaar die ander vir egte sin en betekenis in ons lewe is, is eenmaal mooi deur ‘n oud-leermeester van my verwoord.

Sy woorde was: “Inter-menslike verkeer is nie net ‘n grondfeit nie, maar ook ‘n grondwaarde van ons lewe.”

Inderdaad is ons verhouding met die ander ‘n feit of ‘n gegewe wat ons nooit regtig kan ontduik nie. Altyd en oral word ons omring en gekonfronteer met ander mense. Selfs wanneer ons onsself by geleentheid fisies aan hulle sou wou onttrek, bly ons leefwêreld met sy verskeidenheid van objekte en kunsprodukte ‘n gedurige heenwysing na ander mense – na hulle arbeid, hulle vernuf, hulle gees en hulle teenwoordigheid. Lees verder>>

Tot in die pit deurtrokke

Aanvaar mekaar dan, soos Christus julle ook aanvaar het, tot eer van God (Romeine 15:7).

‘n Boek wat in my kinderjare ‘n groot en onstellende indruk op my gemaak het, het die titel “Alleen in die wêreld” gehad.

Dit gaan oor ‘n seuntjie wat een oggend wakker skrik met die angswekkende ontdekking dat hy alleen in die wêreld is.

Om mee te begin, is daar by sy ouerhuis geen siel te vind nie – niemand wat hom kom roep vir ontbyt of hom help aantrek en sy skoolgoed regkry nie. En wanneer hy dit die straat in waag, vind hy die stad ewe verlate en leeg. Die winkel om die draai waar die familie gewoonlik inkopies doen, is gesluit met geen mens in sig nie – niemand om hom te groet of te verwelkom nie. Lees verder>>

Liefde wat selektief is

Almal moet trouens teenoor mekaar nederig wees en mekaar help, want “God weerstaan die hoogmoediges, maar aan die nederiges gee Hy genade.” (1 Petrus 5:5)

Ons onverskilligheid teenoor ander hoef nie altyd so blatant of kru te wees nie.

Presies soos dié wat ander openlik beskinder en veroordeel en selfs – kan mens dit glo? – tot die hel verdoem.

Nee, ons gebrek aan liefde word dikwels op ander meer subtiele maniere uitgeleef of in spel gebring, meesal sonder dat ons eers daarvan bewus is hoe ons in sekere situasies steeds ander te na kom. Lees verder>>

Die groot raaisel

Waarom verontagsaam julle self die gebod van God ter wille van julle oorgelewerde gebruike? (Matteus 15:3).

Om eg teenwoordig by onsself voor God te wees, beteken dat ons ook met liefde by ons medemens teenwoordig sal wees.

Vir die Bybel is dit vanselfsprekend: Niemand kan werklik aanspraak maak om God te dien of lief te hê, as hulle nie ook oop en deernisvol teenoor ander begin leef nie. Liefde vir die God van Jesus, lei ons noodwendig daarheen.

Of om dit meer beeldryk te stel: As die son van God se liefde en genade oor ons begin opgaan, gaan ons lewe soos ‘n blom oop en begin daar, in Paulus se woorde (Fil 4:18), ‘n aangename geur na almal rondom ons versprei. Lees verder>>

Die klomp dankbares, my heer!

Wees in alle omstandighede dankbaar, want dit is wat God in Christus Jesus van julle verlang (1 Tessalonisense 5:18).

Die week hoor ek ‘n eenvoudige verhaal met tipies mitiese trekke, hoewel met ‘n oulike les.

Die verhaal gaan oor een van baie duiwels wat ná ‘n dag se harde werk terugkeer na die hoofkwartier toe om aan sy baas, die hoofduiwel, te rapporteer.

Die terugkerende duiwel wat heeldag ywerig aan die woel was, is nie té ontevrede nie. Lees verder>>

Jy skuld dit aan jouself en ander

‘n Vrolike mens is ‘n gesonde mens, ‘n neerslagtige mens raak uitgeput (Spreuke 17:22).

Hieroor kan ‘n mens nie genoeg skryf nie.

Daardie aaklige neiging – of sal ‘n mens dit eenvoudig ‘n diepgewortelde en slegte gewoonte noem? – om heeltyd negatief en sinies op mense, dinge, sake, veral die gebeure in ons land, te reageer

Hoeseer daar ook al rede bestaan om te kla en te kritiseer, betaam dit ‘n mens nie, veral nie wanneer jy jouself ‘n gelowige noem, om alles altyd gedurig deur ’n swart bril te betrag nie. Lees verder>>

Met ligter tred deur die lewe

God omgord my met krag; Hy maak my pad voorspoedig. Hy maak my voete soos dié van ‘n ribbok (2 Samuel 22:33-34).

Om dansend deur die lewe te gaan, beteken nie noodwendig dat jy oornag lesse by ‘n dansskool moet gaan neem nie!

Hoewel, laat ons eerlik wees, vroom mense, veral dominees en teoloë, dans waarskynlik te min! En dit kan beslis help om die spanning uit die lyf te kry as ’n mens van tyd tot tyd ‘n bietjie vrolik rondtrap en krul, al is dit net op die maat van jou eie musiek.

Om eg te dans, om dansend deur die lewe te gaan, beteken egter heelwat méér as net die bemeestering of beoefening van ‘n paar fisiese passies. Dit is om veral vry en met ‘n oop en vrolike gemoed te gaan lewe. Lees verder>>

Om te dans laat die ego sterf

Ek was in rou, maar U het my van vreugde laat dans. U het my rouklere uitgetrek en vir my feesklere aangetrek (Psalm 30:12).

Wie tot vrede en aanvaarding van hulleself voor die aangesig van God gekom het, mag inderdaad met nuwe vreugdes en vryhede gaan leef

Hulle leer veral om dansend deur die lewe te gaan.

Om te dans, hoef nie net ‘n metafoor vir vroliker en minder ernstige manier van lewe te wees nie. Ons mag maar dans – letterlik – en só, in die woorde van John O’Donohue, “vreugde en vrede in die tempel van ons sintuie ervaar”. Lees verder>>

Vrede met jouself

U leer my hoe om te lewe. By U is daar oorvloedige blydskap. Uit u hand kom net wat mooi is (Psalm 16:11).

Geloof wat die moeite werd is, moet ons inderdaad kan help om met die onbegryplike en dikwels pynlike teenstrydighede in ons eie lewe en in die wêreld om ons vrede te maak.

Meer nog: Egte geloof moet ons help om die moontlikhede vir groei en selfs vir die dieper vreugdes wat daarin opgesluit is, raak te sien en te omhels.

Soos met die skrywer, Nikos Kazantzakis, moet geloof selfs hierdie vreugdes en verwagtings voed: “When everything goes wrong, what a joy to test your soul and see if it has endurance and courage.” Lees verder>>

‘n Heilige Donkerte

Dit is die geheimenis wat eeue en geslagte lank verborge was, maar wat nou geopenbaar is … (Kolossense 2:26).

Een van die talle maniere waarop die onpeilbare misterie of verborgenheid van God beskryf word, is as ‘n heilige donkerte.

Dit was veral die mistieke teoloog en digter, Johannes van die Kruis, wat ons van hierdie ongewone dimensie in die Godheid bewus gemaak het. Vir hom was donkerte en onsekerheid nie net deel van ons geloofpad nie. Ook die werklikheid van God ontglip ons telkens as ‘n donker, verborge en onpeilbare misterie, ‘n heilige soort donkerte. Lees verder>>

1 96 97 98 99 100 113