Ons oudste broer

Terwyl ons dan nou ’n groot Hoëpriester het wat reeds deur die hemele gegaan het, Jesus, die Seun van God, laat ons vashou aan die geloof wat ons bely (Heb 4:14).

Jesus se hemelvaart waarborg vir ons ’n hele paar dinge. Omdat Jesus na die hemel gegaan het, staan Hy daarvoor in dat ons, indien ons sterf voordat Hy weer kom, veilig by Hom sal wees. LEES VERDER

Afskeid is nie afstand nie

Ons het Jesus Christus, die regverdige, as ons voorspraak by die Vader (1 Joh 2:1).

Met Jesus se hemelvaart het Hy, in sy menslike gestalte, van sy dissipels afskeid geneem. Ons, sy kerk wat leef in die tyd tussen sy eerste en tweede koms, sien Jesus nie meer in sy menslike gestalte nie.

En tog beteken dit nie dat daar nou ’n afstand is tussen Jesus en sy dissipels – van toe én van nou – nie. LEES VERDER

Altyd op weg

Geliefdes, in die wêreld is julle vreemdelinge en bywoners (1 Pet 2:11).

Verlede week het ons gesê Jesus se hemelvaart maak ons nie wêreldvreemd nie; dit anker ons weer in die werklikheid van hierdie aarde. En tog maak dit ons ook los van hierdie aarde.

Waarom? Omdat ons weet dat God met die verlossing van hierdie aarde begin het en dit eers met die wederkoms van Jesus sal voltooi. Daarom worstel ons aan die een kant om die verlossing van die aarde, maar aan die ander kant kyk ons vooruit na die nuwe aarde en die nuwe hemel. Op hierdie aarde bly ons steeds vreemdelinge en bywoners (1 Pet 2:11). Daarom kan ons nooit gladweg inpas en aanpas by die sondige strukture van hierdie wêreld nie. Ons bly altyd op pad na ons eintlike woonplek: die nuwe aarde. LEES VERDER

Die waarde van die aarde

Ons leef in die verwagting van ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde (2 Pet 3:13).

Jesus het daardie Sondagoggend opgestaan, daarna verskeie kere aan sy dissipels verskyn, en 40 dae later na die hemel opgevaar. Dit het gebeur ter wille van ons, maar dit dui nie ons bestemming aan nie.

Ons gaan nie, in die streng sin van die woord, eendag “hemel toe” nie. Ons bly nou op die aarde, met die taak om die evangelie hier te verkondig! En ons uiteindelike woonplek is die nuwe aarde onder ’n nuwe hemel. 2 Petrus 3:13-14 sê dit mooi: “Ons leef in die verwagting van ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde wat God belowe het en waar die wil van God sal heers.” LEES VERDER

Breek dit!

Ek span my in om dit alles myne te maak omdat Christus Jesus my reeds Syne gemaak het (Fil 3:12).

Die Nederlandse teoloog Van Ruler het ’n pragtige beeld gebruik om te illustreer dat Jesus se opstanding ook sy oorwinning oor die dood beteken het. “Jesus het die dood soos ’n stuk hout op sy knie neergesit en dit met een kragtige hou middeldeur gebreek!” skryf hy. Hy het die dood vasgegryp, sy gifangel uitgetrek en dit kragteloos op die aarde laat terugval. LEES VERDER

Troos wat kan opbeur

Wanneer ontstellende gedagtes meer word in my binneste, dan beur u vertroosting my op (Psalm 94:19).

In Psalm 94, waar die psalmdigter moedeloos kla oor die onreg en geweld van goddelose mense, kom daar uiteindelik tog ʼn betekenisvolle deurbraak, ʼn bevrydende en troosvolle wete of oortuiging.

Aangrypend mooi verwoord die psalmdigter dit in vers 19: “Wanneer ontstellende gedagtes meer word in my binneste, dan beur u vertroosting my op.”

Van waar dié bevrydende wending, hierdie onverwagse en opbeurende troos? Lees Verder>>

Hoe lank nog, Here?

Hoe lank sal goddelose mense, o Here, hoe lank sal goddelose mense jubel? (Psalm 94:3).

Die digter van Psalm 94 worstel met ʼn probleem wat ons vandag goed ken.

Dit is die pynlike ervaring dat, terwyl gelowiges reg probeer leef, daar ʼn hele gemeenskap van goddeloses is wat ander veronreg en selfs om die lewe bring (94:4-6). En dit sonder dat iemand ʼn vinger verroer om hulle te keer.

Trouens, so verwaand en selfversekerd het die goddeloses van Psalm 94 in die pleeg van hulle wandade geword dat hulle – so kla die psalmdigter – onbeskaamd daaroor begin spog het, asof dit ʼn grootse prestasie is (94:3-4).

En dit terwyl hulle in dieselfde asem met groot vertoon aangekondig het dat daar tog nie ʼn God is wat hulle kan sien en die kwaad kan vergeld nie (94:7). Lees Verder>>

Geroep in ʼn tyd van krisis

Toe het die woord van die Here tot hom gekom en vir hom gesê: “Wat maak jy hier, Elia?” (1 Konings 19:9).

Wanneer Elia in 1 Konings 19 op moedverloor se vlakte beland, versterk en bemoedig God hom op meer as een manier.

Allereers word hy gevoed deur die hand van ʼn engel. En dan, toe Elia hom ná ʼn lang reis van veertig dae uiteindelik in ʼn grot op die berg Horab bevind, kom God self na hom toe met ʼn belangrike vraag.

Dié vraag lui: “Wat maak jy hier, Elia?” Ja, waarheen presies is jy op pad, terwyl jou volk wag op nuwe lig en leiding, op ʼn woord van hoop en bevryding?
Lees Verder>>

Word wakker en eet!

Toe hy hom weer kom kry, skud ʼn engel hom wakker en sê: “Word wakker! Eet!” (1 Konings 19:5).

Toe Elia in 1 Konings 19 op moedverloor se vlakte beland, voel dit – ten minste vir hom – asof die einde van sy lewe aangebreek het.

Asof sy gees finaal geblus en sy toekoms afgesluit is.

Waarmee hy nie rekening gehou het nie, was dat die God van sy voorgeslagte steeds naby, ja, rondom hom was. En dat hierdie God hom steeds nodig gehad het vir sy planne met sy volk.

Daarom hierdie nuwe wending in die verhaal, wanneer God opnuut na Elia uitreik. En wanneer God opdaag, is dit nie allereers met die een of ander sedeles of gewigtige opdrag nie. Nee, God begin by dit wat basies is – by dit wat Elia in daardie stadium die nodigste gehad het.
Lees Verder>>

Selfbehepte smart

Hy antwoord toe: “Ek het my met hart en siel gewy aan u saak, Here, almagtige God. Die Israeliete het die verbond met U verbreek. Hulle het u altare afgebreek en u profete doodgemaak. Net ek alleen het oorgebly, en hulle soek my om my ook om die lewe te bring” (1 Konings 19:10).

Een van die groot redes waarom ons moeg word op die pad van die lewe en dan op moedverloor se vlakte beland, is dat die lewe so onvoorspelbaar is.

Dinge gebeur waarop ons glad nie voorbereid is nie en wat ons lewe oornag ontwrig en van balans gooi. Sodat angs en vertwyfeling ons dae en nagte begin oorheers.

Dít bring mee dat God se beloftes in ons lewe vervaag. Ja, dat die goeie herinneringe aan God se sorg in die verlede verdring en deur allerlei spookbeelde vervang word. Ons horison, wat vroeër so rooskleurig en vol hoop was, is skielik donker en uitsigloos. Lees Verder>>

1 2 3 4 13