Home » Januarie » Uncategorized » Die ewige hemel bokant ons

Die ewige hemel bokant ons

Laat my skape wei. (Joh.21:17).

Daar is min dinge wat ‘n mens so in die grond kan druk as jou skuldgevoelens. Oor verkeerde dinge wat jy gedoen het en oor goeie dinge wat jy nagelaat het … En hoe meer ‘n mens daaroor tob, hoe swaarder word die las! Tot dit later vir jou voel of jy nooit weer uit die put sal kom nie.

En tog kan jy! Jesus haal jou daaruit. Iemand wat eerstehands hiervan kan getuig, is Petrus. Hy het Jesus immers verloen (Luk. 22:54-62). Hoe swaar moet sy skuldgevoelens nie gewees het nie! En tog hoor hy later uit die mond van hierdie selfde Jesus: “Laat my skape wei” (Ioh. 21:17). Hy kry ‘n opdrag, wat net een ding kan beteken: Hy is in sy roeping herstel. Hy is vergewe!

Martin Luther het diep onder die indruk van hierdie vergifnis gekom en dit so verwoord: “So dikwels soos jy die sonde voel, so dikwels kan jy ook vergifnis van sonde voel. Vergifnis is nie ‘n wolk wat verbytrek nie; dit is ‘n ewige hemel oor ons.”

Ja, ons is almal bewus van die swaar las van skuldgevoelens. Maar ons kan tegelyk iets anders voel – die volkome vergifnis van sondes! God het dit beloof, en dit in Jesus vir ons gegee. Die geskenk van vergifnis is so ruim en wyd, en so vas en seker so os die ewige hemel bokant ons …

As jy vandag die las van sondes voel, kyk na die wolke. En verby … na die hemel. En weet: God wat in die hemel woon, het jou vergeef.

So dikwels as wat jy sonde voel, so dikwels kan jy vergifnis van sonde voeI. Vergifnis is nie ‘n wolk wat jou verbygaan nie, maar ‘n ewige hemel oor ons.

Here, vergewe my dat ek u vergifnis kleiner as die hemel wil dink, en in ‘n skuldhokkie in my hart wil pas.